با ورود ماه ژوئن، تابستان بهطور کامل آغاز شده است. نرمی و لطافت بهار هنوز در هوا باقی مانده است، در حالی که گرمای اوایل تابستان سراسر جهان را در بر گرفته است. در میان گیاهان سرسبز و طبیعت پررونق، روز کودک در زمان تعیینشده خود فرا میرسد. بسیاری از افراد این جشن را صرفاً متعلق به کودکان کوچک میدانند. با این حال، با بزرگتر شدن و تجربهی بیشتر از زندگی، ما متوجه میشویم که روز کودک هرگز محدود به گروه سنی خاصی نیست. این روز متعلق به همهی کسانی است که شور و اشتیاق و پاکی را در اعماق وجود خود حفظ کردهاند. فارغ از اینکه چقدر سالمان گذشته است، همیشه کودکی در دل ما زندگی میکند.
وقتی دربارهٔ کودکی صحبت میکنیم، احساسات ملایمی در ذهن همه ما برمیخیزد. خاطرات کودکی نازکترین تکهها و قطعات زیباییاند که عمیقاً در دل ما پنهان شدهاند؛ کوچک اما زیبا. آنها پنکههای برقی که در بعدازظهرهای گرم تابستان میچرخیدند، شیرینیهای خوشمزهای که در جیبمان قرار داشتند، دویدن آزادانه برای تعقیب غروب آفتاب، افسانههای شگفتانگیزی که پیران در حیاط خانه در شب برایمان تعریف میکردند و روزهای شاد و بازیگوشانهای که با دوستانمان سپری میکردیم. شادی کودکی ساده است اما بیارزش نیست. ما نگرانیای دربارهٔ تحصیل نداشتیم، مشکلاتی در زندگی نداشتیم و روابط پیچیدهٔ انسانی نیز وجود نداشت. همه چیز اطراف ما ظاهراً ملایم و دوستداشتنی به نظر میرسید.
کودکان جهان را با چشمانی پاک و شفاف میبینند. آنها از شکوفهدار شدن گلها لذت میبرند، نسبت به حیوانات کوچک سرگردان مهربانی نشان میدهند و از تعریف سادهای بیحد و حصر خوشحال میشوند. آنها اجازه میدهند خیالشان آزادانه پرواز کند و باور دارند که پریها روی ماه زندگی میکنند و ستارهها میتوانند آرزوهایشان را بشنوند. آنها به این باورند که تمام زیباییهای جهان در نهایت ظاهر خواهند شد. بیگناهی کودکانه خالصترین گنجینهٔ جهان است. این بیگناهی نماد صداقت، مهربانی، شجاعت و اشتیاق است؛ ویژگیهایی که بزرگسالان طول عمر خود را صرف تلاش برای بازپسگیری آنها میکنند.
به تدریج، به نظر میرسد که بی innocence کودکانهمان را هنگام بزرگ شدن از دست میدهیم. ما بیخودی کودکانهمان را درآورده و زرهی سخت بر تن میکنیم تا با قوانین پیچیدهٔ جامعه سازگار شویم. یاد میگیریم که سود و زیان را وزن کنیم و احساسات واقعیمان را پنهان سازیم. در دام مسائل روزمره، فشار کاری و مشکلات بینفردی گرفتار میشویم. مشغول زندگی عادی، نور چشمانمان کمرنگ میشود و یافتن شادی واقعی سختتر میگردد. ما به محاسبهٔ همه چیز عادت میکنیم، دیگر به افسانهها باور نداریم و به ندرت احساساتمان را آزادانه نشان میدهیم. به آرامی، بزرگسالانی میشویم که وقتی جوان بودیم، نمیتوانستیم آنها را درک کنیم.
حفظ بی innocence کودکانه هرگز به معنای ناآگاهی نیست. ناآگاهی یعنی فرار از واقعیت و رفتار دلخواهانه، در حالی که innocence واقعی کودکانه یعنی عشق به زندگی پس از تجربهی بالا و پایینهای آن. یعنی حفظ مهربانی و پاکی پس از دیدن پیچیدگیهای جهان، و داشتن شجاعتِ رویارویی با مشکلات و در آغوش گرفتن زیبایی پس از سختیهای زندگی. بلوغ واقعی در این است که راههای جهان را بفهمیم بدون اینکه جهانی شویم، و پس از تحمل صدها سختی، صداقت خود را حفظ کنیم.
معنای واقعی روز کودک تنها سرگرم کردن کودکان نیست، بلکه بیدار کردن قلب اصیلی است که در درون بزرگسالان پنهان شده است. این یک یادآوری ملایم است که به ما میگوید در شتاب رشد خود را از دست ندهیم و هرگز ذات واقعیمان را برای زندگی کنار نگذاریم. دنیای بزرگسالان پر از فشار و بیبازخورد است، اما ما همچنان میتوانیم گوشهای را برای بیگناهی نگه داریم. گاهی اوقات کارهای سنگین را کنار بگذاریم، شیرینی بخوریم، انیمیشنی آرامشبخش تماشا کنیم یا غروب آفتاب را تعقیب کنیم. برای مدتی زره خود را درآورده و دوباره کودکی بیدغدغه باشیم.
روزهای تابستانی روشن و همه چیز زیبا است. در این جشن گرم، آرزو میکنیم همه کودکان آزادانه و شاد زندگی کنند و تمام چیزهای شگفتانگیز دنیا را در آغوش بگیرند. آرزو میکنیم هر بزرگسالی، هرچند کوهها و رودخانههای بیشماری را پشت سر گذاشته باشد، همچنان جواندل باقی بماند. آرزو میکنیم همه ما پاکی درونیمان را حفظ کنیم، با زندگی به آرامی آشتی کنیم و شادیهای کوچک را در روزهای عادی کشف کنیم.
اخبار داغ
EN
